Ας υποθέσουμε ότι ο Νοτιάς όχι μόνο σηκώνει το τηλέφωνο, αλλά σηκώνει και το στυλό και κόβει στην ΑΕΚ μια επιταγή ημέρας για δύο εκατ. ευρώ. Ας πούμε πως ο Παππάς βάζει άλλο ένα, οι υπόλοιποι συμπληρώνουν το τέταρτο και μαζί με τα τρία (εκατ.) του Ντέμη φτάνουμε στα επτά εκατ. ευρώ.
Ας θεωρήσουμε πως βρίσκονται άλλα δύο εκατ. ευρώ και κλείνει και το δάνειο της Morgan Stanley. Ας υπολογίσουμε πως παίρνει τα χρήματα ο Δημητρέλος, αρχίζει να πληρώνει δεξιά, πάει καμαρωτός στην UEFA στις 23 του μήνα και η ΑΕΚ γλιτώνει την άμεση τιμωρία.
Αρκετά με τις υποθέσεις. Ας σκεφτούμε λογικά. Οσο αυτό είναι εφικτό. Σώθηκε η ΑΕΚ; Όχι, βέβαια. Κακώς, λοιπόν, έχει επικρατήσει η άποψη πως η «Ενωση» αυτές τις μέρες παίζει την ύπαρξή της κορώνα - γράμματα. Το μόνο που διακυβεύεται είναι μία σεζόν στην Ευρώπη. Μια σεζόν που όπως είναι η ομάδα τώρα, δύσκολα θα περιελάμβανε περισσότερα από δύο παιχνίδια.
Για να σας προλάβω, δεν είμαι της άποψης «να τιμωρηθεί για να μάθει ή να πέσει στη Δ' εθνική για να καθαρίσει». Αντιθέτως. Μακάρι να μπουν τα επτά εκατ. ευρώ, μακάρι να κλείσει το δάνειο, μακάρι η ΑΕΚ να μην χάσει το δικαίωμα να παίζει μακριά από την Ελλάδα έστω και μισό ημίχρονο. Θα μου επιτρέψετε να πιστεύω, όμως, πως το πρόβλημα δεν είναι τόσο επιφανειακό.
Τα επτά εκατ. ευρώ απλώς μεταφέρουν το πρόβλημα για το καλοκαίρι. Τότε ποιος θα βάλει χρήματα για να συντηρηθεί η ομάδα; Πάλι οι μέτοχοι; Δύσκολο. Οι Supporters; Ανέφικτο. Το «Θεμέλιο» αν υπάρχει; Ουτοπικό. Ο Νοτιάς; Μάλλον όχι. Επομένως, μάλλον γρήγορα θα επιστρέψουμε στην ίδια κατάσταση.
Αν δεν βρεθεί κάποιος επενδυτής να έρθει καβάλα στο άσπρο άλογο για να βάλει το χέρι στην τσέπη, η επιλογή για την ΑΕΚ θα είναι η εξής μία. Να μάθει να ζει με τα έσοδά της. Δηλαδή, με λιγότερα από δέκα εκατ. ευρώ. Που σημαίνει πως το σημερινό της ρόστερ θα φαντάζει μικτή κόσμου σε σύγκριση με εκείνο των επόμενων σεζόν.
Η ΑΕΚ αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Η απολογία στην UEFA απλώς το αναδεικνύει. Είναι το δέντρο που κρύβει για τους περισσότερους το δάσος. Το κακό είναι πως η «Ενωση» όντας από τη φύση της αυτοκαταστροφική έχει φροντίσει να αποδυναμώσει τις όποιες εναλλακτικές λύσεις θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην μακροημέρευσή της και στην διατήρηση της ανταγωνιστικότητάς της. «Εκαψε» το μοντέλο της πολυμετοχικότητας που η ίδια λάνσαρε το 2004, η συμπεριφορά μέρους των οπαδών της αποθαρρύνει όποιον πιθανόν να ήθελε να αναλάβει την ομάδα μόνος του, αν και μεταξύ μας δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι, ενώ με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που επικρατούν και θα επικρατούν για χρόνια στην Ελλάδα κανείς δεν πρέπει να περιμένει τίποτα από τον κόσμο.
Ο κόσμος, λοιπόν, πρέπει να συνειδητοποιήσει πως τα μεγαλεία πέρασαν. Πως οι μεταγραφές τύπου Γκούντγιονσεν, Τζιμπούρ, Σκόκο, ακόμα και Μπλάνκο μας τελείωσαν. Να σταματήσει να ονειρεύεται Μελισσανίδη (τουλάχιστον μέχρι και αν αποφασίσει να έρθει εκείνος πάνω στο άσπρο άλογο) ή σωτήρα από την Αραβία και να αντιμετωπίσει την αλήθεια κατά μέτωπο. Οσο κι αν πονάει η άνευ όρων παράδοση στο Καραϊσκάκη είναι μια εικόνα από το μέλλον. Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι η στιγμή που η ΑΕΚ πρέπει να επενδύσει σε κάτι που χρόνια υποστηρίζει πως κάνει, αλλά ουδέποτε το έπραξε σοβαρά και με σχέδιο. Στην ανάπτυξη ενός άρτιου δικτύου σκάουτινγκ που θα της επιτρέψει να μαζέψει πιτσιρικάδες φτηνούς, αλλά με ταλέντο. Όπως, τηρουμένων των αναλογιών, κάνει η Ξάνθη. Και επειδή η ΑΕΚ δεν είναι Ξάνθη, αλλά πολύ μεγάλη ομάδα, με βαριά φανέλα, θα μπορέσει κάποια στιγμή να ζει μόνη της. Και να ζει καλά.
Για δείτε λίγο το παράδειγμα της Λιλ. Εχει πολλές ομοιότητες με το εγχείρημα της ΑΕΚ το 2004. Με την ουσιώδη διαφορά πως εμπιστεύεται τους προπονητές της και ξέρει να βρίσκει παίκτες. Όπως ο Μακούν. Τον πήρε τσάμπα, τον πούλησε 14 εκατ. ευρώ. Όπως ο Κεϊτά. Τον πήρε 2,5 εκατ. , τον πούλησε 16. Όπως τώρα ο Αζάρ που ήταν στις ακαδημίες, όπως ο Ραμί που τον υπέγραψε ως ελεύθερο. Όπως ο Μούσα Σο, όπως, όπως. Όχι όπως ο Τζιμπούρ, ο Μπλάνκο, ο Τόζερ, ο Χετεμάι, ο Σάχα.
