O αγώνας συνεχίζεται... Μου προκαλούν έξτρα κίνητρο τα όσα διαβάζω για το «6-0» σερί νικών της ΑΕΚ, καθώς όλοι μας θέλουμε να το διευρύνουμε. Και να το πάμε στο 7-0, στο 8-0. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι αυτό που μας ανταμείβει, είναι η δουλειά που γίνεται στο γήπεδο. Είχα δεσμευτεί ότι θα δουλεύουμε σκληρά και ότι θα βελτιωθούμε. Κι αυτό κάναμε. Το βλέπουν πλέον και οι αντίπαλοί μας, ορισμένοι εκ των οποίων προσπαθούν να εφεύρουν τρόπους για να μειώνουν τις επιτυχίες μας. Συνεχίζουμε να πηγαίνουμε, πάντως, βήμα-βήμα. Να κοιτάμε κάθε αγώνα χωριστά. Η κατηγορία είναι ιδιόμορφη. Θα έλθουν εύκολες και δύσκολες στιγμές. Απαγορεύεται να επαναπαυθούμε στις δάφνες μας. Και για ένα δευτερόλεπτο αγώνα αν εφησυχάσουμε, μπορεί αυτό να αποβεί μοιραίο.

Είναι προφανές, ότι η έλευση του Δημήτρη Λιόγα έχει αλλάξει την εικόνα της ομάδας. Παρότι ήξερα τον κύριο Λιόγα καλά και είχα συνεργαστεί μαζί του πριν να έλθει στην ΑΕΚ, πραγματικά εντυπωσιάζομαι και εγώ με την προσαρμοστικότητά του, την εργατικότητα, τον επαγγελματισμό του, τον τρόπο σκέψης του. Έχει την ικανότητα να παίρνει το... 101% από τους παίκτες του και νομίζω, ότι αυτό είναι το «μυστικό της επιτυχίας».

Έχουμε μπροστά μας την ΑΕΚ Άργους. Θα είναι τραγικό να κοιτάξουμε τη βαθμολογία και κατόπιν να μπούμε στο γήπεδο. Είμαστε καλύτεροι από την αντίπαλο μας. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Κανένας όμως δεν κερδίζει από τα αποδυτήρια. Η ΑΕΚ Άργους δεν έχει νίκη, αλλά έχει κίνητρο να κερδίσει την ΑΕΚ.Ολοι εχουν αυτο το κινιτρο. Πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι σαράντα λεπτά. Και μιας και το έγραψα, θέλω να πω, ότι είναι στόχος μας πια να αποκτήσουμε περισσότερα καλά διαστήματα μέσα στο παιχνίδι. Αυτό μας λείπει...
Καλώ τον κόσμο μας για άλλη μία φορά να μας στηρίξει. Με ευπρέπεια, με φωνή, με πάθος.Σας περιμενουμε στο Αργος..
Θέλω να γράψω και αυτό: Επειδή τελευταία γίναμε μάρτυρες όλοι ενός θλιβερού γεγονότος, που συνέβη μέσα στην οικογένεια του μπάσκετ. Δεν ξέρω γιατί η μπασκετική κοινότητα δεν το καταδίκασε. Εγώ ως άτομο, είμαι οργισμένος μέχρι εκεί που δεν πάει με ό,τι συνέβη και πραγματικά νιώθω αηδία! Οι χώροι άθλησης είναι ιεροί. Και ιδιαίτερα οι χώροι, όπου αθλούνται παιδιά.

Οι γονείς να συνεχίσουν να φέρνουν τα παιδιά τους στο μπάσκετ. Μην επηρεάζονται από μεμονωμένα γεγονότα. Πρέπει, όμως, και οι σύλλογοι να ελέγχουν, να επιτηρούν, να απομονώνουν εκείνους, που στο όνομα του αθλητισμού προκαλούν κακό με τα απάνθρωπα και αρρωστημένα πάθη τους...