Μετά από ένα αγχωτικό ταξίδι στο Εδιμβούργο, το αγροτικό σε Όσιεγκ, Λόβετς και λίγο πριν τον αγώνα απέναντι στον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (η οποία είχε γίνει παρανάλωμα για μερικές ώρες) η ΑΕΚ ταξίδεψε στο Μιλάνο για να αντιμετωπίσει την Ίντερ του Κούπερ. Δεύτερη συνάντηση των δύο ομάδων μετά το αντάμωμα με το μεγαθήριο του Φακέτι τη δεκαετία του '70. Σε χρονιές κατά τις οποίες η συνέχεια της ευρωπαϊκής φορεσιάς μετά το Φεβρουάριο ήταν απλά συνήθεια και με την «Ένωση» να είναι εξοικειωμένη –πια- στη φιλοξενία από ηχηρά ονόματα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, η ομάδα του Φερνάντο Σάντος αποφάσισε να κοιτάξει στα μάτια την αντίπαλό της.

Η ΑΕΚ πήρε νωρίς κεφάλι στο σκορ με τον Θοδωρή Ζαγοράκη (7') αλλά η ανωτερότητα της Ίντερ δεν της επέτρεψε να διεκδικήσει κάτι παραπάνω. Ζανέτι, Καλλόν και Βεντόλα ανέτρεψαν τα εις βάρος των «Νερατζούρι» δεδομένα και έδωσαν στην Ίντερ το προβάδισμα ενόψει της ρεβάνς στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αξιομνημόνευτη ήταν η παρουσία των οπαδών της ΑΕΚ στο πέταλο του «Τζουσέπε Μεάτζα». Χαρακτηριστικές οι συγκρίσεις της εποχής σχετικά με την προσέλευση του κόσμου με αυτή του all time classic αγώνα απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμαίν της περιόδου 1996-97.

Η ΑΕΚ εκείνης της περιόδου δεν έκανε και λίγα. Έχασε το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία, πήρε το Κύπελλο μία εβδομάδα αργότερα από το πικραμένο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και αποκλείστηκε από την Ίντερ μετά την ισοπαλία (2-2) στο «Νίκος Γκούμας».

Σήμερα, δέκα χρόνια αργότερα από ένα σημαντικό ευρωπαϊκό ταξίδι της, η ΑΕΚ δεν γνωρίζει ακόμα αν θα είναι σε θέση να καταφέρει να εξασφαλίσει την αδειοδότηση προκειμένου να αγωνιστεί τόσο στα ευρωπαϊκά κύπελλα όσο και στη μεγαλύτερη κατηγορία των εγχώριων διοργανώσεων...